“In het hotel verbleven allerlei groepen samen, van ultraorthodoxe joden tot Palestijnen”

De Joodse Noam Shuster (1987) werkte voor het Peace Institute dat zich samen met de Verenigde Naties inzet voor vrede in het Midden-Oosten. Noam gooide het roer om en is nu een stand up comedian met een politieke missie.

Liever luisteren dan lezen?
Om gebruik te maken van Soundcloud binnen onze website, dien je eerst de cookies te accepteren. Lees meer over ons cookiebeleid
Ik werd als eerste Joodse comedian uitgenodigd op een Palestijns festival.
Noam Shuster

“Mijn moeder heeft een Iraanse achtergrond en mijn vader komt uit een familie van Holocaustoverlevenden uit Roemenië. Zij besloten hun kinderen te laten opgroeien in een Israëlisch dorp waar idealistische Palestijnen en Israëliërs samenleven. We leerden beide talen vloeiend spreken. Ik geloof nog steeds in dat model van samenleven en leef het elke dag. Ik heb meerdere identiteiten.

Komedie maakt het mogelijk over het conflict te praten met allerlei verschillende groepen.
Noam Shuster

In mijn werk voor het Peace Institute probeerden we groepen die normaal gesproken niet meepraten over het vredesproces aan tafel te krijgen. Ik moest altijd op mijn woorden letten, het werk putte me uit. Ik besloot het roer om te gooien en ging stand up comedy doen. Vanaf het begin was de respons goed. Ik werd als eerste Joodse comedian uitgenodigd op een Palestijns festival. Mijn opening was: ‘Geen zorgen, ik blijf maar 7 minuten en niet 72 jaar.’ Na afloop liep ik in tranen van het podium af; dit was iets waar ik jaren van had gedroomd. Ik besefte dat komedie het mogelijk maakt over het conflict te praten met allerlei verschillende groepen.

Vorig jaar mocht ik op uitnodiging van Harvard University in Amerika aan mijn show werken. Het ging heel goed, tot corona aan alles abrupt een einde maakte. Op de terugweg heb ik het virus opgelopen; het was afschuwelijk, ik was zo ziek. Na een ziekenhuisopname kwam ik in een quarantainehotel terecht. Daar verbleven allerlei groepen samen, van ultraorthodoxe joden tot Palestijnen. Iedereen zorgde voor elkaar, we vierden samen Pesach, er waren zumbalessen en ik heb opgetreden. Het was magisch, het was nog organischer en echter dan in het dorp waar ik ben opgegroeid. Die ervaring maakt wel de realiteit nog verdrietiger. Er is blijkbaar een extreme dreiging van buitenaf nodig om zoiets voor elkaar te krijgen.”

VN context

Na de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust verhuizen steeds meer Joden naar toenmalig Brits mandaatgebied Palestina. Dit leidt tot spanningen met de Arabische bevolking. De Verenigde Naties, die dan net zijn opgericht, stellen voor het gebied in een Arabisch en een Joods deel op te splitsen. In 1947 keurt de VN het verdelingsplan van de regio goed en op 14 mei 1948, de dag dat de laatste Britse troepen vertrekken, roepen de Joodse leiders de staat Israël uit.

De al bestaande spanningen leiden al snel tot de Arabisch-Israëlische Oorlog, waarbij onder meer het eigendom van de grond bij Gaza betwist wordt. Veel Arabische inwoners vluchten voor het oorlogsgeweld.

Er is geen gebied op de wereld waarover zoveel VN-resoluties zijn uitgevaardigd als het Midden-Oosten, en Israël in het bijzonder. Van de 2537 resoluties van de VN-Veiligheidsraad gaan er 225 over het conflict in Israël. In veel gevallen gaan deze resoluties over het innemen van grondgebied door de staat Israël ten nadele van de Palestijnse bevolking.

Nog steeds staan beide partijen recht tegen over elkaar en komt er van beide kanten geweld. Vooral in de grensgebieden, tussen Israël en de Palestijnse staat, komt het vaak tot uitbarstingen. De Verenigde Naties proberen met de resoluties onder meer om Israël te dwingen zijn nederzettingenpolitiek te stoppen, maar dat leidt tot nu toe nog niet tot enig resultaat. Er zijn al verschillende vredesbesprekingen geweest, maar steeds laait het geweld in deze regio weer op.