“Dat ik zelf gevaar loop, heb ik ervoor over”

Dominique Schreinemachers (1982) wist al jong wat ze later wilde worden: helikopterpiloot bij de luchtmacht. Inmiddels heeft ze meerdere militaire missies achter de rug en traint ze jonge piloten.

Liever luisteren dan lezen?
Om gebruik te maken van Soundcloud binnen onze website, dien je eerst de cookies te accepteren. Lees meer over ons cookiebeleid

“In 2009 werd ik voor de tweede keer uitgezonden naar Afghanistan. Een keer moest ik collega’s ophalen, omdat hun Hercules-transportvliegtuig kapot was. Op de terugweg vlogen we over Talibangebied en werd mijn Cougarhelikopter beschoten. De staart werd geraakt. De stuurbekrachtiging viel weg en twaalf minuten lang maakten we een daalvlucht. Vlak voor de landing brak een stang af en begonnen we te tollen. Slippend op één wiel heb ik het toestel aan de grond gezet.

Na de landing overheerste het gevoel van: yes, we hebben het gewoon overleefd!
Dominique Schreinemachers

Er gaat veel door je heen in die korte tijd. Zeker als vrouw wil je niet in handen komen van de Taliban; je wordt verkracht en vermoord. Ik dacht ook: holy shit, er zijn dus echt mensen die mij willen vermoorden! Na de landing overheerste het gevoel van: yes, we hebben het gewoon overleefd! Eén dag was ik bang om weer te vliegen, daarna dacht ik: ik wil nog harder vechten om het conflict hier te helpen oplossen.

Als je zelf kan leven in vrede en veiligheid, wat is er dan mooier dan te proberen dat elders op de wereld ook te brengen?
Dominique Schreinemachers
Dominique Schreinemachers en haar crew.

Ik was een jaar of elf toen ik wist dat ik dit wilde. Ik zag militaire vliegers op de televisie en dacht: dat is het! En zo zie ik het nog steeds. Je opereert steeds weer buiten je comfortzone en je deelt lief en leed met je collega’s. Maar bovenal draag je concreet iets bij aan de wereld. Als je zelf kan leven in vrede en veiligheid, wat is er dan mooier dan te proberen dat elders op de wereld ook te brengen?

Dat ik zelf gevaar loop, heb ik ervoor over. Dat realiseerde ik me weer eens goed toen tijdens de Luchtmachtdagen een man naar mij toekwam, met aan zijn hand twee kleine kinderen. ‘Ben jij Dominique van de Cougar?’, vroeg hij. Ik knikte. Hij bleek een van mijn passagiers destijds, en zei: ‘Ik wil je nog eens even bedanken, zonder jou hadden wij hier nu niet gestaan.’”

VN context

Vanaf 2003 nemen Nederlandse troepen deel aan de NAVO-missie in Afghanistan. De Amerikaanse inlichtingendiensten vermoeden dat Osama Bin Laden achter de terroristische aanslagen op onder andere de Twin Towers (11 september 2001) zit. De Verenigde Staten lanceren kort na de aanslagen Operation Enduring Freedom in Afghanistan, waar Bin Laden zich schuil zou houden. Lidstaten van de NAVO verklaren snel hun steun. Voor de eerste en enige keer in de geschiedenis van het bondgenootschap wordt een aanval op een lidstaat beschouwd als een aanval op alle lidstaten. De NAVO-lidstaten doen een beroep op artikel 5 van het NAVO-verdrag:

”Bijgevolg komen de leden overeen dat, indien zulk een gewapende aanval plaatsvindt, ieder van hen de aldus aangevallen partij of partijen zal bijstaan, in de uitoefening van het recht tot individuele of collectieve zelfverdediging erkend in Artikel 5 van het Handvest van de Verenigde Naties...''

Nadat de Taliban, die Bin Laden steunen, de macht in Afghanistan hebben verloren, sturen de VN troepen naar Afghanistan om de situatie te stabiliseren en het land op te bouwen. De Nederlandse deelname aan deze missie staat politiek vaak onder druk, ook wanneer in 2006 Nederland troepen stuurt om mee te helpen aan de opleiding van politie en militairen in Uruzgan.