“Door uit je comfortzone te treden, kun je veranderen”

Anita Haidary (1984) vluchtte als kind uit Afghanistan naar Pakistan. Na haar schoolopleiding ging ze al snel lesgeven aan andere vluchtelingen. Inmiddels werkt ze als UNICEF Education Specialist in Jalalabad, Afghanistan.

Liever luisteren dan lezen?
Om gebruik te maken van Soundcloud binnen onze website, dien je eerst de cookies te accepteren. Lees meer over ons cookiebeleid

“Ik zat in de vijfde klas en vond dat onze lerares niet goed lesgaf. Maar waar kon ik klagen? Ik ben naar het politiebureau gegaan om een klacht in te dienen. De agent is meegegaan naar school. Eerst was de lerares heel boos, maar later vertelde zij dat ze het goed vond dat ik verantwoordelijkheid nam. Dat heb ik nog steeds: als er een probleem is, los ik het graag op.

Mijn moeder kon niet lezen en schrijven, haar droom was dat haar kinderen dat wel konden.
Anita Haidary
Anita met haar zes maanden oude dochter Zahra.

Toen we uit Afghanistan waren gevlucht en er geen school in het kamp was, ben ik zelf op mijn 16de een klas gestart voor meisjes. Mijn vader hielp me met een ruimte en spullen. Hij heeft onderwijs voor meisjes altijd actief gesteund, dat is heel bijzonder in Afghanistan. Mijn vader maakte geen verschil tussen jongens en meisjes. Mijn moeder kon niet lezen en schrijven, haar droom was dat haar kinderen dat wel konden.

Een waterpomp, aangelegd door Unicef, bij de Omaidabad middle mix school in Jalalabad, provincie Nangarhar, Afghanistan.

Een vrouw aan wie ik lesgaf zei: ‘Hiervoor kon ik de tekst wel zien maar niet lezen en voelde ik me blind’. Zulke reacties inspireerden me om leraar te worden. De middelbare school heb ik met zelfstudie gedaan, later ben ik aangenomen voor de universiteit. Ik kwam als enig meisje tussen allemaal jongens. Dat was niet makkelijk, maar ik hield vol. Door uit je comfortzone te treden, kun je veranderen.

Pas als het goed gaat met andere mensen, kan het ook goed gaan met jezelf.
Anita Haidary

Later bij UNICEF was ik ook de enige vrouw op kantoor en heeft deze ervaring me geholpen. Voor mijn werk bezocht ik een meisjesschool en ik vroeg ze: ‘Wat willen jullie later worden?’ ‘Jou’, zeiden ze. Dat ontroerde me. Als ik een glimlach zie op iemands gezicht door wat ik heb gedaan, ben ik daar heel trots op. Ik geloof in solidariteit; pas als het goed gaat met andere mensen, kan het ook goed gaan met jezelf.”

In de tiende klas van de Sayed Ahmad Gilani girls high school in het district Surkhrod, provincie Nangarhar, Afghanistan.
VN context

Sinds 1978 is Afghanistan in verschillende oorlogen verwikkeld, met een veelvoud aan strijdende partijen. Eind jaren zeventig bezetten Sovjettroepen Afghanistan. Een resolutie van de VN-Veiligheidsraad hierover wordt door de Sovjet-Unie, als permanent lid van de raad, geblokkeerd.

Na de terugtrekking van de Sovjettroepen in 1989 vervalt Afghanistan in een burgeroorlog. Begin jaren negentig wordt een islamitische staat uitgeroepen, onder islamitisch recht, en wint de Taliban definitief aan terrein. Dit heeft grote gevolgen voor onder andere de positie van vrouwen in Afghanistan.

In 2001, na de aanslagen van 11 september, vallen de VS en bondgenoten Afghanistan binnen en zetten het Taliban regime af. Vanaf dan strijden de nieuwe Afghaanse overheid en de internationale troepenmacht in Afghanistan gezamenlijk tegen de Taliban en andere opstandige groeperingen. De VN-Veiligheidsraad neemt unaniem een resolutie aan die het Talibanregime veroordeelt, en plannen steunt om het regime af te zetten en een overgangsregering te vormen.

Sindsdien is de wederopbouw moeizaam verlopen. De veiligheidssituatie is verslechterd door de wederopstanding van de Taliban en de activiteiten van lokale strijdheren. Onder de enorme problemen waarmee het land kampt, zijn er de wijdverspreide corruptie, de grootschalige armoede onder de bevolking en de afwezigheid van goede infrastructuur. Nog altijd gaat ruim twee derde van de meisjes niet naar school.